Ang Pagsuyo

ANG PAGSUYO

Ako’y nandirito, lumalapit nang marahan sa’yo

Dahan-dahang tumutungo sa paanan ng iyong trono.

Nais kong humingi ng tawad sa mga oras na ika’y nariyan

At kaunting pansin at tingin lamang ni hindi kita mabigyan.

Sa bawat pagsikat ng araw, mula sa pagdilat hanggang sa pagpikit

Di man lang maisipang gantihan ang pagmamahal at pagmamalasakit.

Ni hindi maipagpasalamat ang panibagong araw mong biniyaya

Kahit ilang minuto ng umaga mong bigay, napagdaramot ko pa.

Sa bawat segundong lumilipas na ako’y iyong iniingatan

Sa mga sakit na aking naranasan na ikaw lang ang nilalapitan

Sa panahong ako’y nalimutan at pinabayaan na ng iba

Ikaw pa rin ang nagpapahid ng mga luha sa mata

Sa iyo ang balikat na sumalo sa aking pag-iyak

At sa iyo rin ang mga kamay na kumapit sa aking pagbiyak

Mga pagkukulang ko’y kinalimutan at binura mong lahat

Pati bigat ng loob at pasakit, iyo pa ring binuhat

Sana maniwala ka na ito ay totoo:

Na ayaw na muling mawalay pa sa’yo

Ayaw na kitang iwan at kalimutang pahalagahan

Nais kitang makita, bumalik sa dating tagpuan.